PROGRAMMA 2024/25 REEDS GEPASSEERD
vrijdag 20 december 20 uur
Feestelijke presentatie en expo
van schildergroep de Wilde Weg
Schildergroep 'de Wilde Weg' timmert aan jawel.. hun weg: iedere nieuwe halfjaarlijkse cursus van Thom Jansen nemen de deelnemers een nieuwe uitdaging aan, waar ze in het begin graag over roepen dat het veel te veel van ze vraagt, om er dan vol overgave hun tanden in te zetten. Steeds weer laten ze zich inspireren door Grote voorbeelden uit de schilderkunst én confronteren deze met hun heel eigen stijl en hun eigen kunnen.
Dit jaar tonen ze ons de resultaten van hun speelse ontmoeting met Gustav Klimt én van een stilleven met een surrealistische inslag, simpel gezegd: een twist.
Op 20 december kunt u komen zien hoe iedere deelnemer zich zichtbaar ontwikkelt op haar/zijn doeken en de inzet, de concentratie en het plezier waarmee ze daaraan werkten, kan geen kijker ontgaan.
U bent welkom vanaf 20.00 uur, er zal een hapje en een drankje zijn en ook live muziek
PROGRAMMA 2026
zaterdag 25 april 20.00 uur
KUNSTVADER
een muzikale vertelling
door PODIUM PARINUSSA
met: Maureen Parinussa
begeleid door:
Gerard Kleijn - trompet
Guillermo Celano - gitaar
regie en tekstadvies
Anne van Delft
toegang: vrije bijdrage via de pet of met een tikkie
Soms is het tijd voor je eigen verhaal. Tijd om te ontdekken dat het behalve het jouwe ook het verhaal van anderen is, een verhaal dat grenzen overschrijdt en toont hoe verbonden we met ons allen zijn.
Afgelopen voorjaar luisterden we naar Nicoline van Beek die ons meenam in haar leven na de dood van haar geliefde. Onlangs kruiste Maureen Parinussa ons pad. Na jaren spelen en zingen in uiteenlopende producties van anderen, wilde zij nu haar eigen verhaal in het licht zetten: haar (kinder)leven zonder vader. Deze man, die kunstenaar is, wie is hij en waar dan en waarom niet bij haar?
KUNSTVADER is een reis langs vragen en verzwijgen, vinden en verliezen. Over de impact van de keuzes van ouders en de veerkracht van een kind.
Samen met muzikanten Gerard Kleijn (trompet) en Guillermo Celano (gitaar) heeft ze een vorm gevonden voor een lang verborgen pijn.
EEN WILDE WEG SPECIAL
ZONDAG 8 NOVEMBER
VAN 10 TOT 20 UUR
VERTONING VAN DE 7,5 UUR DURENDE FILM
SATANSTANGO
een film van
BELA TARR
( met meerdere pauzes en een buffet met hongaarse gerechten en drank , comfortabele zitplaatsen)
beperkt aantal plaatsen, nadere informatie over toegang en reservering volgt
Een symfonie in zwart-wit, een meesterproef van beeldend vertellen. Béla Tarrs zeven-en-een-half uur durende magnum opus volgt de bewoners van een Hongaars dorpje na de val van het communisme. Naar een scenario van de Hongaarse romanschrijver László Krasznahorkai, die in 2025 de Nobelprijs voor Literatuur won.
Het lijkt bijna onmogelijk: een werkdag lang in de bioscoopstoel, kijkend naar een en dezelfde film. Toch is dat wat de Hongaarse regisseur Béla Tarr van zijn publiek eist, en dat dat geen probleem is, bewezen de lyrische reacties van filmkijkers en kritiek bij uitbreng van Sátántangó in 1994 en bij latere hervertoningen. Drank, veel drank en het gerucht dat de doden zijn opgestaan nemen bezit van de verbeelding van de bewoners in Sátántangó.
Als een tango
Sátántangó is niet alleen een eerbetoon aan een klassieker van de Oost-Europese film, maar ook de kans om kennis te maken met een uitzonderlijk begaafde verhalenverteller-in-beelden. Sátántangó is gestructureerd als een tango door het heden en verleden. In twaalf ‘bewegingen’, opgenomen in lange takes in een betoverend zwart-wit, neemt Tarr je mee naar een morsig dorpje in Hongarije. De werknemers van de voormalige collectieve boerderij zijn radeloos na de val van het communisme; zekerheden zijn verdwenen, wat rest is de dorpskroeg en roddels over herrijzende doden
In 2022 recenseerde de Volkskrant Satanstango als volgt:
De door valse profeten ingezette ondergang van een miezerig Hongaars dorpje, in een 7,5 uur durend epos dat de tijd dronken vooruit en achteruit laat dansen, de zwoegende lijven en gezichten van de personages: misschien klinkt het als afzien. Maar wie ooit Béla Tarrs Sátántangó (1994) heeft uitgezeten, met het minutenlange openingsshot vol richtingloos sjokkende koeien, weet dat dit het perfecte recept is voor een zalig sombere, aangrijpende én gruwelijk komische ervaring die je voor altijd bijblijft. Wat een traktatie dus van filmmuseum en -distributeur Eye in Amsterdam, en van alle filmtheaters die het aandurven om deze apocalyptische slow cinema-mijlpaal de komende tijd weer op het programma te zetten, inclusief plas- en eetpauzes.